"Kutlu Savaş'ın hazırladığı resmi raporda, faili meçhul cinayetlerle devletin bağlantısı kuruluyor, JİTEM'den MİT'e devlet kurumlarının, bazı devlet görevlilerinin Susurluk olayındaki sorumluluğunun altı açık bir şekilde çiziliyordu. Örneğin Yeşil'in, MİT ve Diyarbakır Asayiş Komutanlığı'nda çalıştığı, Muş'ta valinin, emniyet müdürünün, bölge komutanının bulunduğu toplantılara katıldığı, aynı kişinin Musa Anter'i,Vedat Aydın'ı öldürdüğü söyleniyordu."

Aslı Aydıntaşbaş ve onun gibileri "derin aktörler" şehrinde etkili rol üstlendikleri vakit, "Ankara'da yazmak bilmekten daha önemli" hale gelecek; "bildiklerinin yalnızca yüzde yirmisini yazmak" kuralı, "yalnızca yüzde yirmisini yazmamak" kuralına dönüşecek.

"Niye kurtartmıyorlar? Çünkü onlar devlet düşmanı. Mafya mülkün temelidir arkadaşlar. Mafyamıza ve devletimize sahip çıkalım."

Kürt sorunu, tesettür meselesi, imam-hatipler tartışması Türkiye'nin yaşadığı değişim dalgasının içinde bir "korunmalı adacık" oluşturuyor. Ve ülkede biteviye siyaset bu adacık içinden yapılıyor.

Türkiye kendi kendini saydamlaştıramadığından ötürü, 21. yüzyılın vitesi yükselen değişim hızı, Türkiye'yi kökünden ırgalamaya başlamış görünmede...

Hasan CEMAL: Apo'nun Jetonu

Ali Bayramoğlu: Skandalların ardındaki tarih...

Namık Durukan   :PKK üç parça

Ecel Temelkuran: Ben Türkün cahilini....

Cengiz Çandar : Osman, Şenkal, Alaeddin...

Sorulan soru şu: Kim yalan söylüyor? MİT Daire Başkanı ve MİT Müsteşarı mı yoksa Yargıtay Başkanı mı?

 SUYUN önünü kapatırsan ne olur?

Akmaz...

Bunda ne var?’ demeyin, Türkiye kaç gündür gece-gündüz bunu tartışıyor. Bilim adamları, belediye başkanları, uzmanlar, aydınlar, medya bunu konuşuyorlar.

Ve ben işte günün sorunu olarak bunu yazmaktayım:

Önü kapatılınca suyun akmayacağını...

Nitekim belediyecinin televizyonda, ‘Su yükselince yukarı yere kaçın’ çağrısı yapması aynı kapıya çıkıyor. Önü kapatılan suyun akmayacağını kestiremeyen zeká, su yükselince aşağı kaçar mı, kaçmaz mı?..

Elbette yüksek yere çıkmak için yağmurun yağması ve suyun yükselmesi gerekiyor.

Yoksa hava günlük güneşlik, siz kaçtınız yukarı...

Ne fayda?..

*

Nasıl ki toplumlarda kolektif zeká varsa, o zaman kolektif geri zekálılık da olmalı.

Derelerin içini işgal edip, beleşe konarak semtler, mahalleler, beldeler, evler yaptılar.

Yağmur yağıp da o dereden sel suyu gelince ne oluyor?

Belediyecinin önerisini dinleyip yüksek bir yere kaçıyorsunuz.

Çünkü önü kapatılan su akmıyor.

Nitekim derenin tam ortasına -tabii ki bir gecede ve belediyecilere rüşvet vererek- ev yapmış cingöz vatandaşımız, ‘Su geldi mi içeri girmektedir, tedbir yoktur...’ diye yakınırken ben bu cinlik gibi gözüken geri zekálılıkların bize nelere patladığını hesaplamaya çalışıyorum:

Yaşanmaz kentler...

Çekilmez yaşamlar...

Berbat edilmiş bir yurt...

Kendi ahmaklıkları ile boğuşmaktan bitkin düşmüş bir büyük ulus...

*

Ve sel yatağına ev yapıp, sonra evi niye selin bastığını tartışan bir toplum.

Neyse.

Bu yazı yazıldığı sıralarda yağmur başladı-başlayacak, sel geldi-gelecek, dere yataklarındaki yerleşim yerlerini su bastı-basacak.

Haber kanalları canlı yayında, kovalar hazır, uzmanlar tartışıyorlar, kriz masaları kuruldu.

Gözler gökyüzünde.

Unutmayın, sel basınca yukarı kaçacaksınız.

Aşağı değil...

HAZIM SAGİYE
Irak'ta yaşayan Şiiler, Saddam Hüseyin'in düşüşüyle tamamlanmamış bir zafer elde ettiler. Zafer elde ettiler çünkü despot rejim düşmüştü ve zaferlerini tamamlayama-dılar çünkü bu rejimin düşüşü işgal eliyle gelmişti. Böylesi bir gerçek karşısında aralarını işgale karşı çıkışın ve zaferi tamamlamak isteğinin birleştirdiği ve izlenecek yöntemin ayırdığı iki Şii grubun zuhur etmesi gerekiyordu. Zira Mukteda Sadr'ın Şiası işgalcinin çıkarılması için savaşın yeniden başlamasını isterken Ayetullah Ali Sistani, Irak Başbakanı Ayad Allavi, Dava Partisi lideri İbrahim Caferi ve diğerlerinin Şiası bir yandan siyasetle diğer yandan periyodik olarak işgalcinin yerini alabilecek araçların inşasıyla mevkileri kapmak istemekte. Eğer Mukteda Sadr analitik imkânlarla büyük ve yeni bir veri olan Irak'taki Amerikan varlığının önemini azaltıyorsa ötekiler veya bir kısmı, bu yeni durumu ve dikte ettiği içinden çıkılmaz sürece dikkat çekmekteler.
Fakat yöntemdeki farklılık daha boyutlu ve derin nitelemelere dayanmakta. Zira klasik dini merci, beraberindeki güçler ve Saddam Hüseyin ile uzun yıllar savaşmış partiler yaş olarak büyük, deneyim olarak zengin bir kuşağa ve sosyal prizma içinde en yüksekte olan sosyal gruplara hitap etmekte. Yaş ve sosyal özellikleri itibarıyla Mukteda Sadr'ın kalabalıklarına gelince sonuç tam bir deneyim eksikliği.
Bu kalabalığın 35 yılı aşkın bir süre ekonomi, siyasi ve kültürel alandan uygulanan Baasçı politikaların kurbanı olduğunda şüphe yok, ancak ne var ki tarih, bizleri bu kalabalığın, özellikle de liderlerinin siyasi hayatı belirleme-sinin gerçekleşmiş bir felaket olduğu sözü için yeterli kanıtlarla donatmaktadır Zira despotluk parlak dönemi için sosyal dağılmadan, yaş olarak gençlikten ve kapalı dar ideolojik bilinçten daha verimli bir kaynak bulamaz.
İşgal ne kadar kötü olursa olsun -ki tanım olarak da kötü zaten- Iraklıların siyasi hayatında bu nitelemeleri belirlemenin yaptığı gibi Irak'a zarar veremez. Hatta diyebiliriz ki böylesine bir kasırgayla güreş, işgalin ömrünü uzatmak, vahşetinin artması ve politikalarla bu süreyi kısaltmaya çalışan sesleri zayıflatmak dışında bir şey yapmayacaktır.

Kurtuluş için bazı sorular
Sözün kısası 'İşgalle mi, yoksa işgale karşı mı' sorusu doğru soru değil. Doğru olsa dahi tek soru bu değil.
Yine orada 'Tünelin sonundaki ışığı görebilecek Irak vatanının inşasıyla birlikte mi değil mi', 'Akılla birlikte mi değil mi', 'Aydınlanmayla mı değil mi' ve 'Özgürlükle mi değil mi' gibi sorular da bulunmakta.
Bu anlam içinde Saddam'a karşı zaferin tamamlanması, işgalin, vatanın, aklın, aydınlanmanın ve özgürlüğün bekasıyla birlikte ülkeden çıkarılmasını gerektirir. Elimizde yukarıda sorulduğu gibi tek bir sorunun Arap ülkelerini felaketler dışında hiçbir şey getirmediğini ifade eden deneyimler seli bulunmakta. Bu felaketlerin sonuncusu sayın Mukteda Sadr'ın ulusal kurtuluşun umuduna dönüşmesi. Kendisiyle bu konuda Ebu Musap El Zerkavi rekabet eder ancak.
(Londra'da Arapça yayımlanan El Hayat gazetesi, 14 Ağustos 2004)