Özellikle Türk ve Kürt gençleri “intikam” isteğinin şehvetine kapılmış halde, “düşmanlarını” yenebilmek için her şeyden vazgeçmeye hazır gözüküyorlar. İşin en garibi bin yıldır birlikte yaşayan bu iki kavim birbirlerini hiç tanımıyorlar, iki taraf da kendi öfkesinin diğer tarafı sindirebileceğini sanıyor.

Kürt meselesine ilişkin olumlu haberler duymuyoruz. PKK silahlı eylemler yapıyor, pusular kuruyor, gencecik askerlerin cenaze törenleri yürek paralıyor. Türk Silahlı Kuvvetleri, sınır dışı operasyonlar dahil, dağları tepeleri bombalıyor, ‘şu kadar terörist ölü olarak ele geçirildi’ kalıbı, yeniden, haber bültenlerinin birincil içeriği haline geliyor.

Dün Türk hükümetinin ya da resmi kurumların denetiminde, onların girdiği müzakereler sonucu Mahmur kampından Türkiye'ye gelen insanların, PKK'lıların yargılanmasına başlanmıştır... Bu, hem siyasi hem etik bir iflas göstergesidir... Bu yargılamayı başka türlü ele alamaz, başka türlü tartışamazsınız...

Tanrıkulu'ya "Kürt gençlerinin psikolojisi" soruluyor. Cevabı daha az ürkütücü değil:  "Travmayla yetişmiş üç kuşaktan sonuncusu bu. Bir kez sokağa çıktıktan sonra kimse bunları artık sokaktan alamaz. Yeni bir kuşak bu! Demokrasiye ve Kürt sorununun demokrasinin araçlarıyla çözüleceğine inanmıyorlar. Sorunun çatışmayla, vuruşmayla çözüleceğini düşünüyorlar."

Ben ayrılmaktan korkmam doğrusu. Ben mutsuzluktan korkarım. Ayrılmayı  konuşan Belçika’da, İtalya’da, Kanada’da kimse ölmüyor. Ayrılmanın konuşulmasının bile yasak olduğu Türkiye’de ise insanlar ölüp duruyor. Hangisi daha iyi sizce?

2009 ocak ayında, bir askerî denetleme heyeti İskenderun’daki birlikleri dolaşıyor. Oradaki kışlaların büyük bir korunma zaafı içinde olduğunu saptıyor. Neler yapılması  gerektiğini tek tek belirtiyor ve bunu bir raporla bildiriyor. Kimse dinlemiyor.